In 1983 zou het er moeten staan: 7500 stalen oranje poorten met even buddha-oranje banieren moesten als oranje aderen dwars door central park - het groene hart van New York - het straatarme Harlem verbinden met het steenrijke Downtown.
Christo (onder meer bekend van het inpakken van de pont neuf in Parijs) was de chirurg annex kunstenaar die dit bloed wilde laten stromen. Maar dit leidde niet alleen tot groot verzet van de Medisch-ethische toetsingscommissie ('the central park committee'), de hele stad viel erover: 'onze natuur wordt vernietigd', 'waarom verven we de eendjes ook niet gelijk geel?', 'de kunstenaar doet dit uit puur commercieel gewin en verspilt overheidsgeld'. Feit was dat de poorten er maar twee weken zouden staan in het kunstmatig aangelegde park en dat Christo alles uit eigen zak zou betalen.
1983 bleek onhaalbaar en ook 1990 was niet realistisch.
2005! werd het jaar waarin het moest gebeuren. Niet dat 'the central park committee' het er nu wel mee eens was, maar na 25 jaar felle discussies hesen zij de witte vlag.
32 kilometer lang werd er in januari om de paar meter een oranje poort neergezet. Het oranje doek wat er onder moest wapperen was nog ingevouwen en kon in een beweging geopend worden. Nog steed konden de poorten niet rekenen op enthousiaste reacties van de park-bezoekers: 'het is net alsof iemand in mijn tuin heeft gepoept'.
Op 12 februari 2005 werd door major Bloomberg en de inmiddels bejaarde Christo het eerste doek ontvouwen in het bijzijn van de wereldpers die in de afgelopen 25 jaar van het project had gehoord. In de twee uur daarna gingen stuk voor stuk alle coconnen open en kwamen er prachtige fladderende oranje vlinders te voorschijn. En zoals de rupsen veranderden in vlinders, zo veranderde het publiek van cynisch, emotioneel en agressief naar vriendelijk, complimenteus, ja zelfs dankbaaar. Het park was nog nooit zo druk bezocht als in deze koude wintermaand.
na 25 jaar tegen de wind in zeilen werd hij gelauwerd en gesmeekt of het niet nog een weekje mocht bijven staan. Maar Christo ging niet op de smeekbedes in en alle oranje poorten, driekwart van het staal dat in de Eiffel toren is gebruikt, werden afgebroken. In Maart lag het park er weer onaangeraakt bij.
Als je echt, echt, echt wil dan moet je jezelf niet uit het veld laten slaan door zuurpruimen en kortzichtigen, maar doorvaren totdat je je bestemming hebt bereikt en je zult zien dat de grootste cynici juichend vooraan zullen staan om je te verwelkomen. Vlinders zullen ontpoppen, ook al duurt dat misschien 25 jaar.
deze blog schrijf ik vanuit De Koog (het Mallorca op Texel). Morgen vertrek ik naar Italie (de twee puntjes op de 'e' doen het niet op dit plakkerige toetsenbord), daar zal de internet-dichtheid een stuk kleiner zijn. Maar ik hoop toch nog een of twee berichtjes achter te laten. Tot snel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten